Oświecenie w literaturze

reklama 2

Pomiędzy barokiem a romantyzmem znajduje się kolejna ważna epoka nazywana oświeceniem. Jest ona często określana epoką rozumu, czy też epoką filozofów. W Europie rozpoczęła się ona w latach osiemdziesiątych siedemnastego wieku, natomiast w Polsce w latach trzydziestych osiemnastego wieku. Koniec polskiego oświecenia uznaje się w roku 1822, kiedy to Adam Mickiewicz wydał „Ballady i romanse”. W epoce tej dokonało się wiele zmian. Odeszło się od poglądów, że to Bóg jest w centrum, a najważniejszy stał się racjonalizm. Uważano, że teraz to rozum góruje nad wiarą a wiara nie jest najważniejsza, tak jak było to wcześniej. Drugim równie ważnym prądem był w tym okresie empiryzm. Polegał on na tym, iż uważano, że świat można poznać tylko za pomocą własnych doświadczeń i obserwacji. Później pojawiła się także odmiana empiryzmu, czyli sensualizm. Tutaj ludzie uważali, że zmysły są najważniejsze i odgrywają bardzo ważną rolę. To one według nich były źródłem wiedzy. W sztuce panował natomiast klasycyzm. Był on oparty na motywach starożytnych, gdyż ludzie z tej epoki uważali, że we wszystkich dziedzinach sztuki starożytność była doskonała. Budowle miały więc kolumny, łuki triumfalne, arkady czy portale. Chociaż oświecenie czerpało swoje wzorce ze starożytności to powstały wtedy równie ważne, piękne i wartościowe budowle.

reklama 3